Demir krom alaşımının pasa karşı direnci ilk olarak 1821 de fransız metalurjist Pierre Bert tarafından tespit edilmiştir. O bazı asitlerin tahribatına karşı onların direncini görmüş ve bu alaşımların çatal bıçak takımlarında kullanılmalarını teklif etmişti. Bununla birlikte 19. yüzyıl metalurjistleri, biçok paslanmaz çelikte bulunan düşük karbon ve yüksek krom kombinasyonlarını elde etmeyi başarmışlardı; onların ürettiği yüksek krom alaşımları çabuk kırılabildiğinden pratik değillerdi. 

1890 ların sonunda Alman Hans Goldschmit karbonsuz krom üretmek için bir alüminotermit işlem geliştirdi. 1904-1911 yıllarında Fransız Leon Guillette olmak üzere birçok araştırmacılar bugün bile paslanmaz çelik kabul edilen bazı alaşımlar yaptılar.

Friedrich Krupp Germanievert, Almanya' da  1908 yılında 366 tonluk Germania adlı krom nikel alaşımında çelik özelliğinde bir yelkenli yat teknesi yaptı. 1911 de Philipp Mormotz krom içeriğiyle paslanmaya direnç arasındaki ilişkiyi belirtti. 17 Ekim 1912 de Krupp mühendisleri Benno Strauss ve Eduard Maurer sert paslanmaz çeliğin beratını (patentini) aldılar. 

Benzeri gelişmeler, aynı yıllarda, Christiaen Dantsizen ve Frederick Becket paslanmaz çelik alaşım çalışmaları yaparken Amerika Birleşik Devletleri' nde de vardı.

1912 yılında Elwood Haynes bir martenistik paslanmaz çelik alaşımına ABD patenti almak için başvurdu. Bu patent 1919 yılına kadar verilmedi. Aynı zamanda Harvey Brearle, Sheffield England' daki, Brown Firth araştırma laboratuarında, tüfek namluları için, paslanmaya dirençli bir alaşım ararken bir martenistik paslanmaz çelik alaşımı keşfetti ve bunu takiben üretimini yaptı. Bu keşif, iki yıl sonra 1915 ocağında The New York Times gazetesinde bir makale ile duyuruldu. Bearly bir ABD patenti için başvurdu. Bu, sonradan Firth Vickers firması tarafından İngiltere' de ''Staybrite'' markasıyla piyasaya sürüldü. Londra'da 1929 yılında Savoy Oteli' nin yeni antresinin gölgeliğinde kullanıldı